Norya Aabsharan

Listing Details

97615462-e06c-4e2f-898b-41f0c31a6e5c
5

22 Reviews

Popular

Norya Aabsharan

Norya Aabsharan was born in 3rd of May 1974 in Kuduz Province, Afghanistan.  She graduated from Zarghoona High School in 1988 with a high degree. After passing the entrance exam, she successfully admitted to Kabul Medical University, Facultey of Curative Medicine.
She had started writing poetry from the tenth class ofschool, she started studying books from the fourth class of school; I well remember the first book I borrowed from the school library was Maxim Gorky 
Literature. When the school librarian handed over the book next day, 
he could not believe that a fourth-grader would read a book overnight. But he get used to gave Norya, every day new books, for one day.
During her faculty, she continued to read and write poetry and social articles. On the fourth year of medical college the civil war begun in Afghanistan, so she couldn't continue her lessons but Norya joined a medical clinic to help the wounded and injured people. Six months later, she went to Late Sardar Mohammad Daud Khan Hospital, as a volunteered medical student to help and treat the wounded of war . She worked there for more than two years .
During the wars, in 1994, their classes started again. during her faculty studies, she injured on her head due to rocket explosion. After two months, she joined the class again, and passed the exams of the term but the exam passed orally, because she could not write for while due to injuries of the right hand. After passing the exam orally, she finished the fifth year of medical college in 1995, in  September of 1995 she went to Peshawar . In Peshawar, she worked as volunteer Social worker in Nejat Center to treat the addicted people in Buby camps and Khurasan cam of Afghan immigrants. She enjoyed working with addicts because she connected with the community, she treated anyone who was addicted and wanted to be treated for free at home as well. But she never even revealed their names to their families, because that was the demand of medicine, and humanity. In 2000, she moved to Karachi, Pakistan, where she treated addicts and internal diseases patients for free for one
year.
She never  took the patient's fee, said;  that there was no greater happiness for her than healing the patient. She had a large written book ready for publication named( Norya and Aryana's laws), at the time, but when she returned to Peshawar from Karachi, her book burned in a fire.  She postponed the writing of the book to another time. She returned to Kabul in 2002, but never went to the hospital, she said; It is peaceful environment now and people can easily find a doctor in the hospital, but the society is wounded and sick, so our society should be treated. She worked in few NGO'S to be helpful for Social category  and the spiritual healing of the society. In 2006 she started working in Handicap and conducted a survey all over Afghanistan to find out the number of disabled people in Afghanistan. 
She traveled to different provinces, but one thing made her special, traveling without a man from the family! She was the first woman in Afghanistan to survey after war and non-war disabled people without a religious Muharram. She was asked that, why she was not afraid and go alone; I am strong no needed a man to secure me. In those years, the Taliban had just left, and she was not afraid from civilians because she had worked in Peshawar for many years and knew civilians are too good. She seriously surveyed all the southern and northern provinces. After survey she worked as Handicap International Communication Assistant. After her marriage in 2008, she worked in the administrative department at the NCPR (National Center for Policy Research)  in the campus of Kabul University, beside main tasks she designed some of publications of NCPR. She joined many seminars and conferences of other organizations,  as she was the person who organized many conferences in NCPR for other organizations. She learned computer skills in Pakistan and learned English during the civil war in Kabul. Her connection with addicted is continued still for free and  writing of her articles and poems never stopped. Since 2012, she has devoted all her time to writing social, critical and educational articles. But the only reference is Facebook. 
She has never publish social and literacy articles to the authorities because of corruption has taken root and she has found Facebook as a place to connect with Afghanistan and the world peoples. She has passed a right breast  surgery due to breast cancer, but 
nothing has stopped her from writing and communicating with people around the world. In addition to encouraging sick and desperate women, and learning  to struggle for life,  guides the younger generation. She has been working on non fair parts of tradition that need to change for years. She says; "Falling does not caused death, but the fear of falling causes death, and I am not afraid of falling, but during the fall I strengthen my wings to fly higher," 
She says: One day I will reach at the top! How? Flying at the right time and 
in the right place…
 
Career summary 
Since 21/4/1986 till yet is written poems and Social articles...
 1.Feb. 2008-Aug. 2012, Office Secretary of National Centre for Policy Research (NCPR)
2. October 2006- January 2007, Communication Assistant, Handicap International France 
3. March 2005- August2005 Supervisor in National Disability Survey in Afghanistan (NDSA), Handicap International France
4.February 2004-August 2005Admin Clerk, Afghan Technical Consultants (ATC)
5.October 2003Jan 2004 Receptionist, Ali Zubair Food Industry
6. March 2003- June2003, Documents Translator, National Democratic Institute (NDI)
 7. June 1998-August 1998, Social Worker and Field Translator, NEJAT Center (Peshawar)
 
Educations :
 4th-5th June 2010, workshop on “Youth Leader ship Forum” (YLF) at Fried-Ebert- Stiftung (FES)
 25th of April 2010, ResearchMethodology Course at NCPR
 2-4 of March 2010, Human Rights Workshop, held by Peace Studies Department of National Center for Policy Research( NCPR) and Afghan Independent Human Rights Commission AIHRC
 (1989-1995) 5th year student, Kabul Medical Institute, Kabul- Afghanistan (incomplete due 
war)
 (1977-1988) Baccalaureate, Zarghoona High School, Kabul- Afghanistan
Other qualifications:
 September 2002; Computer literacy (Dos, Windows, Word 2002, Excel, Power Point, Internet, Corel Draw 8, Print Artist, Instant Artist.
 September 2002: English Language Conversational Class Certificate ELP Course, Hayatabad Peshawar 
Pakistan 
 
Other activities and hobbies:
Free writer, poet and photographer, Music, Sports..

نوریه آبشاران در ولسوالی خان آباد آباد ولایت کندز بدنیا آمد.  سه سال داشت که به خاطر تعلیمات عالی برادرانش به کابل آمدند برای همیش، وی در سال 1367 از لیسه زرغونه بدرجه اعلی فارغ التحصیل شد و  بعد از سپری کردن امتحان کانکور به فاکولته طب معالجوی کابل در حمل  سال  ۱۳۶۸ کامیاب شد. به نوشتن شعر از صنف دهم شروع کرده بود، او از صنف چهارم مکتب شروع به مطالعهء شخصی نمود میگفت؛ خوب بیاد دارم اولین کتاب که بطور امانت از کتابخانه مکتب ابتدائیه گرفتم بنام ادبیات ماکسیم گورکی بود. کتاب دار مکتب وقتی فردای آن روز کتاب را تسلیم شد، باورش نمی شد ، یک طفل صنف چهارم یک کتاب را برای یکشب بخواند..اما بزودی عادت کرد چون نوریه هر روز یک کتاب تحویل میداد و یک کتاب دیگر تقاضا میکرد. در جریان فاکولته او به خواندن و نوشتن اشعار و مقالات اجتماعی ادبی ادامه داد.  تازه سال چهارم شروع شده بود که مجاهدین آمدند، بعد از آمدن مجاهدین  او و همصنفانش برای مدتی طولانی بخاطر جنگ های داخلی از فاکولته دور ماندند، اما نوریه بخاطر اینکه کمکی به زخمی های جنگ نماید به کلینیک خیرخانه در کابل رفت و کار کردن برای مریضان را اول آموخت و بعد تطبیق کرد. شش ماه بعد،از کلینیک خیرخانه به شفاخانه سردار محمد داود خان رفت و داوطلبانه به کمک و تداوی زخمی های جنگ پرداخت، او در طب ملکی بود اما درس های شان با طب نظامی یکجا شد. سالها درآنجا کار کرد محصل داوطلب که همیشه می آموخت، در حین جنگها،۱۳۷۳ صنف درسی شان دوباره شروع شد، وی بعد از ختم درس به شفاخانه سردارمحمد  داود خان میرفت و با دکتوران حاذق شفاخانه کمک میکرد. شفاخانه ای سردار شهید محمد داود خان یک شفاخانه ای نظامی بود، پس دسپلین خیلی عالی داشت، نوریه نسبت علاقه شدید به نظم و دسپلین آن شفاخانه و نداشتن امکانات مالی برای کرایه موتر، خود را از بخش ملکی به نظامی تبدیل کرد چون برای محصلین طب نظامی معاش و موتر تا اندازه‌ای میسر بود.  در ۵ میزان ۱۳۷۳ سال چهارم را ختم میکرد اما  در جریان دروس فاکولته در شفاخانه راکت آمد و او از ناحیه سر زخم برداشت. بعد از دو ماه دوباره به درس حاضر شد اما امتحانش را را بصورت شفاهی سپری کرد، چون از سبب جراحات دست راستش مدتی قادر به نوشتن نبود بعد از سپری کردن امتحانش به صورت شفاهی،  سال پنجم طب را در قوس ۱۳۷۴ به پایان رسانید، در قوس ۱۳۷۴ به پیشاور رفت اما جهت سپری کردن امتحانات در سال بعدی نتوانست از پیشاور به کابل بیاید.  در پیشاور  برای کلینیک نجات سنتر که از افغان ها بود و مخصوص تداوی معتادین بود، بطور رضاکار ، کار نمود، و چون از تداوی معتادین لذت میبرد، زیرا باعث ارتباط برقرار کردن با اجتماع میشد، به کمپ های مهاجرین میرفت و برای زنان و کودکان دوا جهت ترک اعتیاد شان میبرد. بعد از مدتی او هر کس را که معتاد بود و میخواست تداوی شود به طور رایگان در خانه خود تداوی کرد.اما هرگز اسمای شانرا حتی به فامیل های شان افشا نکرد.چون تقاضای طبابت همین بود و از انسانیت بالاتر از طبابت. در سال 2000 میلادی او به کراچی پاکستان رفت و مدت یک سال معتادین و امراض داخله را رایگان تداوی کرد. از گرفتن پول مریض عذر میخواست می‌گفت برایش خوشی بالاتر از شفایابی مریض وجود ندارد. در آن زمان کتاب بزرگی برای نشر آماده داشت اما زمانی که دوباره از کراچی  به پیشاور باز گشت در یک آتش سوزی کتابش سوخت، چون دست راستش هنوز  قادر به نوشتن نبود و از نوشتن زیاد دستش خستگی و درد می گرفت، نوشتن دوباره کتابش را به زمان دیگری موکول کرد. سال 2002میلادی دوباره به کابل برگشت، ولی هرگز سراغ شفاخانه نرفت، میگفت؛ حال آرامی است و مردم میتوانند به آسانی داکتر شفاخانه پیدا کنند ولی روان جامعه زخمی و بیمار است باید به تداوی جامعه‌ای بیمار و جنگ زده پرداخت. و آن بود که در در دفاتر مختلف خارجی کار کرد و دنبال تداوی روحی جامعه می‌گشت. در سال 2006 میلادی در هندی کپ مشغول کار شد و سروی سراسر افغانستان را برای معلوم نمودن تعداد معلولین در افغانستان انجام دادند ،به ولایات مختلف سفر کرد، ولی یک چیز او را خاص ساخت، سفر بدون مردی از خانواده! او اولین زن در افغانستان بود که بدون محرم شرعی برای سروی معیوبین جنگی و غیر جنگی پرداخت، از وی پرسیدند که چرا نمیترسد جواب داد؛ اگر انسان بد نیست پس مردی برایش خطر ندارد. در آن سال ها طالب تازه رفته بودند و او ترس از مردم عام نداشت چون سالها در پیشاور کار کرده بود،  با جدیت تمام ولایات جنوبی و شمالی را سروی نمود، بعد از سروی مدتی در همان دفتر هندیکپ به حیث معاون ارتباطات کار کرد، و بعدا عروسی نمود. بعد از ازدواج در سال ۲۰۰۸ در  مرکزتحقیقات پالیسی  پوهنتون کابل در بخش اداری کار میکرد ولی در دیزاین از طریق کمپیوتر دست بالاداشت و در پهلوی کار اداری به دیزاین کتب آن دفتر کمک میکرد و شعر هایش را در فیسبوک  تازه آشنا شده بود می گذاشت او کمپیوتر را در پاکستان فراگرفته بود و زبان انگلیسی را در وقت جنگ های داخلی در کابل آموخته بود. بعدا از چهار ونیم سال کار در مرکز تحقیقات پالیسی کابل نسبت مریضی اش که تازه دامنگیر وی شده بود مجبور به ترک وظیفه شد. اما ارتباط او با معتادین و تداوی شان و نوشتن مقالات و شعرش هرگز توقف نکرد، یعنی از در هر وظیفه ای که بود، مریضان را تداوی پنهانی میکرد و هویت شانرا هرگز افشا نمی کرد. از 2012 ببعد، همه وقتش را صرف نوشتن مقالات اجتماعی، انتقادی و آموزشی نمود. اما یگانه مرجع همین فیسبوک بود. هرگز نتوانسته که نشر مقالات اجتماعی ادبی را به مراجع بدهد چون فساد اداری ریشه دوانده و او فیسبوک را جای ارتباط با افغانستان و دنیا یافت. اکنون او عملیات سینه ای راستش را نموده و تداوی را ادامه میدهد، اما هیچ چیزی مانع نوشتن و برقرار ارتباط نمودن او با مردم دنیا نشده. برعلاوه روحیه دادن به زنان بیمار و ناامید، و آموختن مبارزه برای زندگی ،راهنمای نسل جوان است. بالای رسوم ناپسندی که باید تغییر کند سالهاست کار می‌کند. میگوید: سقوط باعث مرگ نمیشود، بلکه ترس از سقوط باعث مرگ میشود، و من ترسی از سقوط ندارم، بلکه در جریان سقوط بال هایم را قوی می سازم تا بلند تر پرواز نمایم. روزی به اوج بلندی می‌رسم. اینکه چطور ؟ در زمان خوب و جای مناسب پرواز

22 Reviews

Leave a Review

Your Rating: